12 zasad polityki rolnej

12 zasad nowej, przyszłościowej polityki rolnej

1. Utrzymanie miejsc pracy w rolnictwie i struktur socjalnych na obszarach wiejskich. Aby przeciwstawić się dalszemu likwidowaniu miejsc pracy w rolnictwie, należy zahamować zmiany strukturalne i wprowadzić nowy katalog subwencji uwzględniający aspekty socjalne i ekologiczne.

2. Całościowa uprawa ziemi zgodnie z zasadami ochrony środowiska, spełniająca następujące kryteria:

– wytwarzanie zdrowej, naturalnej żywności o wysokiej jakości;

– drastyczne zmniejszenie zużycia nawozów mineralnych i środków ochrony roślin;

 – ograniczenie użycia azotu do maksymalnie 100 kg/ha (włącznie z nawozem organicznym);

 – uprawa różnorodnych płodozmianów w celu poprawy jakości gruntów; rezygnacja z wielkoobszarowych monokultur;

– stosowna do potrzeb zwierząt hodowla, szczególnie cieląt i trzody chlewnej;

– zakaz hodowli kur w klatkach i męczących transportów rzeźniczych;

– zakaz stosowania hormonów wzrostu i wydajności;

– zakaz wprowadzania genetycznie modyfikowanych roślin i zwierząt;

– zapewnienie możliwości korzystania z nasion własnej produkcji.

3. Połączenie produkcji roślinnej i zwierzęcej w jednym gospodarstwie mieszanym w celu zamknięcia układu krążenia produktów.

4. Związanie hodowli bydła z użytkowanym terenem, przy czym ilość trzymanego bydła nie może przekraczać 1,5 sztuki/ha.

5. Ograniczenie importu pasz, które umożliwiają masową hodowlę zwierząt; zwiększenie ich cen przez pobieranie opłat za import na granicy oraz poprzez podatki.

6. Wprowadzenie podatku azotowego oraz opłat za korzystanie ze środków ochrony roślin i innych środków szkodliwych dla środowiska. Zmniejszenie zużycia obcej energii poprzez rozbudowę możliwości własnego wytwarzania energii (biogaz, biomasa, alternatywne wytwarzanie energii).

7. Konsekwentne uniezależnianie dopłat wyrównawczych od wysokości produkcji i wielkości uprawianych obszarów, powiązanie pomocy z ekologicznymi formami gospodarki i odpowiedniej do potrzeb zwierząt hodowli, dodatkowe dotowanie przechodzenia na gospodarkę ekstensywną, w większym stopniu niż przewiduje to reforma agrarna UE z 2003 roku.

8. Odpowiednie wynagrodzenia w rolnictwie.

9. Regionalizacja polityki rolnej. Tutaj w przyszłości powinien leżeć środek ciężkości. Głównymi celami mają być: – możliwie wysoki poziom samo zaopatrzenia w regionach, skrócenie drogi transportu, – daleko idąca samowystarczalność przy zaopatrzeniu w podstawowe artykuły spożywcze, – popieranie bezpośredniej sprzedaży i obróbki wyprodukowanej żywności na miejscu (regionalne rzeźnie, mleczarnie, sprzedaż owoców i warzyw), – utrzymanie i rozbudowa regionalnej infrastruktury, – decentralizacja struktur decydujących, tzn. w przyszłości każdy region musi samodzielnie kształtować własną strukturę rolną według swoich potrzeb.

10. Utrzymanie i ochrona krajobrazu.

11. Zapewnienie zaopatrzenia również w czasach kryzysowych.

12. Ochrona zewnętrzna przed tanim importem małowartościowej żywności.

Jeżeli Polska konsekwentnie i bezkompromisowo przeprowadzi wyżej wymienione 12 reform, doprowadzi to do prawdziwie kopernikowskich zmian w dziedzinie polityki agrarnej. Polska ma szansę stać się liderem ruchu, którego znaczenie może sięgnąć daleko poza granice Europy.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Polityka. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz